
شاهزاده خانم بابل داستانی فلسفی است که ولتر آن را در سال 1768 به نگارش درآورد. داستان در مورد چوپانی خوشتیپ و ناشناخته به نام آمازان و فرماسانتا، شاهزاده خانم بابل است که عشق و حسادت، او را به مسافرت در جهان وا میدارد. ولتر در طی این سفرها با استفاده از استعارهها و صحنههای ماجراجویانه، مشکلاتی را که او در بازدید از این مکانها با آنها مواجه میشود، به تصویر میکشد. داستان مسائلی چون سرنوشت و جبر را به میان میکشد و در پی حل این معماست که میتواند به طرق مختلف به شما کمک کند تا از زندگی خود لذت ببرید. این کتاب همچنین شامل پنج داستان از نوشتههای ولتر نیز هست که همانند اکثر آثار ولتر نگاهی نقادانه نسبت به روحانیون و کشیشان جامعه دارد.