در سبک نوشتن ژیژک چیزی بدعت گذارانه در کار نیست: نوشتن به گونه ای که مضمون و فرم در یکدیگر درآمیزد.. از سویی وجوه مهم تفکر او با دلمشغولی ای بنیادی در باب سرشت واقعیت در هم تنیده است. اما امر واقعی کدام است؟ آیا اساس قابل بازنمایی است؟ درآمیختگی فرم و محتوا در نوشتن به همراه این دلبستگی به واقعیت، که به چنگ هم نمی آید، منشا دشواری اندیشه ی اوست.