
این کتاب به طور کلی، در ردیف «نصیحة الملوک» ها و سیاست نامه ها قرار می گیرد. سیاست نامه نویسی سابقه ای طولانی در ادبیات فارسی دارد و ریشه آن به ادبیات اندرزی دوره پیش از اسلام می رسد. در این گونه کتاب ها نویسنده مبانی و اصولی را که پادشاه باید در اداره کشور مراعات کند، یاد آوری می کند.