از ناکامی در نیس تا استقبال در پاریس/ داستان «هشت زن» از نگاه مترجم
سارا سدیدی مترجم نمایش نامه فرانسوی هشت زن، در گفتگو با روابط عمومی انتشارات علمی و فرهنگی، با اشاره به چاپ نخست این کتاب در این انتشارات ، گفت: حدود ده سال قبل خانم ساناز فلاح فرد دبیر مجموعه این کتاب را برای ترجمه به من معرفی کردند، وقتی که درباره کتاب تحقیق کردم، متوجه شدم این کتاب یکی از نمایش نامه های شناخته شده است که بارها در فرانسه و سایر کشورها روی صحنه رفته است، از همین رو برای ترجمه آن علاقمند شدم.
وی ادامه داد: این کتاب توسط روبرتوما نوشته شده است که یک نویسنده، بازیگر و کارگردان نیز هست و حتی به خاطر این نمایشنامه، موفق شده جایزه ای ویژه ی تقدیر از ادبیات پلیسی که عمدتا به تئاتر ها داده نمیشود را از آن خود کند.
سدیدی با اشاره به زندگی نویسنده این کتاب گفت: نویسنده جوانی بود که با هزاران امید و آرزو، از شهر کوچکش در جنوب فرانسه راهی پاریس می شود و حتی پول نداشته است تا شهریه کلاس های بازیگری خود را پرداخت کند، اما با پشتکار و علاقه زیاد حرفه را یاد می گیرد. پس از مدتی، او نمایش نامه «هشت زن» را مینویسد و اولین بار در شهر نیس فرانسه آن را روی صحنه میبرد، اما از این تئاتر استقبالی صورت نمیگیرد.
این مترجم ادامه داد: بعد از مدتی نمایشنامه ی « تله برای مردی تنها» را می نویسد که با موفقیت زیادی مواجه می شود، تا جایی که آلفرد هیچکاک به او پیشنهاد میدهد آن را به فیلم تبدیل کند، همین موضوع باعث میشود تا توما بازهم به سراغ نمایشنامه هشت زن برود و آن را اصلاح کند ( به شکل نسخه ی کنونی) و این بار آن را در پاریس روی صحنه ببرد و اتفاقا برخلاف گذشته، استقبال خوبی از اثر میشود. این نمایش نامه ژانر کمدی پلیسی دارد. سال ها بعد فرانسوا اوزون یک کمدی موزیکال بر اساس این نمایشنامه ساخت که تعداد زیادی از ستاره ها زن سینمای آن زمان در آن حضور داشتند.
این مترجم زبان فرانسه و استاد دانشگاه با بیان اینکه نمایشنامه هشت زن اولین تجربه ترجمه اش بود، گفت: حالا که نگاه میکنم با توجه به تجربه ای که به مرور زمان کسب کرده ام، معتقدم این نمایشنامه را می توانستم روان تر هم ترجمه کنم.
وی در خصوص این نمایشنامه میگوید: سبک این اثر، ترکیبی از تعلیق درام جنایی اگاتا کریستی با شوخ طبعی فرانسوی است. «هشت زن» در فرانسه و جهان اثری شناخته شده است. ویژگی دیگر این نمایش نامه این است که ، اگر چه محور اصلی وقایع یک مرد است، اما هیچ مردی روی صحنه نمی بینیم و فقط هشت زن روی صحنه حضور دارند و بازی میکنند و اگر به شخصیت ها نگاه کنید، هرکدام یک کهن الگوی زنانه را به نمایش می گذارند. من معتقدم این نمایش نامه در ایران نیز قابل اجرا و روی صحنه رفتن است چرا که از لحاظ بصری و طنز بسیار جذاب است و محدودیت های فرهنگی نیز ایجاد نمی کند.